Η αίσθηση ευφορίας που κατακλύζει
τον χρήστη του διαδικτύου
καθώς περιηγείται σε αυτό για ώρες, για μέρες, για αιώνες,

σαν σε δικό του κήπο.
Η απόπειρα παρουσίασης όσων αγαπήσαμε
Ένας χώρος συνάντησης, επικοινωνίας, συνδημιουργίας αλλά και αντιθέσεων.
Ένα στέκι για φίλους στον αχανή διαδικτυακό
γαλαξία
      Καλωσήρθες ταξιδιώτη. Πατώντας εδώ δημιουργείς λογαριασμό μέλους ή κάνεις login. 22 08 2014  

  
Κεντρική σελίδα Forum >> Ομαδικά έργα >>

Μια ερωτική ιστορία - Απόπειρα ομαδικής γραφής

Lukas





Μηνύματα: 132
Στάλθηκε: 31-03-2002 (04:26)   
Aurelia
Και ιδού οι δύο αρχικές παράγραφοι:

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στην Αθήνα κάποιος ονόματι Λευκίδης. Επρόκειτο για πλούσιο, αξιοσέβαστο, ευτυχισμένο άνθρωπο. Μια ωραία μέρα εγκατέλειψε τη σύζυγό του για χάρη νεαρής ερωμένης. Ήταν ερωτευμένος, όχι όμως κι εκείνη. Η ζωή του τέλειωσε σε πλήρη καταστροφή.

Αυτή είναι όλη η ιστορία διατυπωμένη σε λίγες γραμμές, που θα μας αρκούσαν αν δεν υπήρχε το όφελος και η απόλαυση της διήγησης. Και παρ' ότι μια ταφόπετρα, τυλιγμένη στα βρύα, έχει άφθονο χώρο για να περιλάβει τη συντετμημένη εκδοχή μιας ανθρώπινης ζωής, η έκθεση της λεπτομέρειας είναι πάντοτε ευπρόσδεκτη.


--------------------------------------------------------------------------------

Stamatoula


Έγινε μέλος: Sep 18, 2001
Μηνύματα: 1 Δημοσιεύτηκε: 2001-09-18 10:30
--------------------------------------------------------------------------------

Μανιώδης της λεπτομέρειας, ωραίας και άσχημης, ο Αγαμέμνονας Λευκίδης πρόσεξε αμέσως τα ψηλοτάκουνα μαύρα πέδιλα. Κατόπιν το βλέμμα του πέταξε στο μικροσκοπικό φλιτζάνι του εσπρέσο. Το φλιτζάνι αναπαυόταν σε δάχτυλα λεπτά και μακριά, γυμνά από κοσμήματα, και ανά δίλεπτο (τόσο το υπολόγισε ο Αγαμέμνων), διέγραφε πορεία ανοδική και κατέληγε σε χείλια σαρκώδη. Την ερωτεύτηκε. Για τα πέδιλα, το φλιτζάνι, τα δάχτυλα και τα χείλια της. Ναι, με αυτή τη σειρά ακριβώς. Η πρώτη του φαντασίωση μαζί της ήταν τα πέδιλά της κρεμασμένα σε αυτά τα δάχτυλα. Η Άννα δεν αρνήθηκε να ικανοποιήσει ούτε αυτήν, ούτε καμιά απ' τις άπειρες φαντασιώσεις του Αγαμέμνονα (Άγης κατόπιν στο χαϊδευτικό). Μα αυτά συνέβησαν πολύ αργότερα από κείνο το πρωινό της 9ης Δεκεμβρίου του 1985, που πρωτοσυναντήθηκαν στο ισόγειο μπαρ ενός πενταόροφου κτιρίου επί της Χαριλάου Τρικούπη, όπου εργάζονταν κι οι δυο.

Ο Αγαμέμνονας Λευκίδης, ετών 47, δικηγόρος στο επάγγελμα, μεγαλοδικηγόρος θα λέγαμε εμείς, είχε πρόσφατα αγοράσει ολόκληρο τον 4ο όροφο του κτιρίου και είχε στεγάσει εκεί το γραφείο του, αλλά και ένα μικρό εμφανιστήριο ασπρόμαυρης φωτογραφίας, που το 'χε μεράκι απ' τα εφηβικά του χρόνια. Η Άννα Στρατάκου, "δεσποινίς έως 25 ετών, ιδιαιτέρως εμφανίσιμη, με άριστες γνώσεις αγγλικών και γερμανικών, με οργανωτικές και διοικητικές ικανότητες", είχε προσληφθεί από τα τέλη περίπου Νοεμβρίου, ως ιδιαιτέρα γραμματέας του διευθυντή της εταιρείας εισαγωγών ηλεκτρικών ειδών "KΑΦΟΥΡΟΣ και ΣΙΑ Α.Ε.". Τα γραφεία της εταιρείας βρίσκονταν στο 2ο όροφο. Μόλις εξήντα σκαλοπάτια χώριζαν τον Αγαμέμνονα απ' την Άννα. Μόλις 30 δευτερόλεπτα χρειάστηκαν με το ασανσέρ, για να διασχίσει βιαστικός ο Αγαμέμνονας τα 22 χρόνια διαφοράς τους και το χάος δυο εσωτερικών κόσμων, που αυτός, ο μανιώδης της λεπτομέρειας, δεν μπόρεσε να διακρίνει.


--------------------------------------------------------------------------------

alvanos


Έγινε μέλος: Sep 03, 2001
Μηνύματα: 14 Δημοσιεύτηκε: 2001-09-19 12:01
--------------------------------------------------------------------------------
Στις 9 Δεκεμβριου του 1985,ο Λευκιδης ειχε ασφαλιστικα μετρα στο κτιριο 11 της Ευελπιδων κατα τις εννια και μια εφεση σε εργατικη στο Αμπασσαντερ στις 11.Κανονικα μετα που τελειωσαν τα ασφαλιστικα επρεπε να παει κατευθειαν στο Εφετειο αλλα ειχε ξεχασει ενα σχετικο απο το φακελλο της εργατικης και κατα τις 10 και τεταρτο ξαναμπαινε στην εισοδο της πολυκατοικιας.


Μπροστα του στα 5-6 βηματα ,ανεβαινε τα πεντε σκαλοπατια που οδηγουσαν στα ανσασερ ,η Αννα.Πριν το τελευταιο σκαλοπατι,σαν να τη ματιασε ο Λευκιδης,η Αννα σκονταψε κι εσκυψε βαθεια μπροστα ,να στηριχθει στο τελειωμα της σκαλας.Η φουστα σκαλωσε στους γοφους,φανηκε η σφιχτη ,μελμελαχροινη σαρκα,ενα μικροσκοπικο μαυρο κυλλοτακι και του Λευκιδι εφυγε το κλαπεττο..


--------------------------------------------------------------------------------

Milena


Έγινε μέλος: Sep 20, 2001
Μηνύματα: 1 Δημοσιεύτηκε: 2001-09-20 04:53
--------------------------------------------------------------------------------
Εκείνη στράφηκε και τον κοίταξε. Έπιασε το βλέμμα του, κατάλαβε. Για μερικές στιγμές ήταν σα να έχει παγώσει ο χρόνος. Η σάρκα, το μικροσκοπικό μαύρο ύφασμα, το βλέμμα, ήταν όλα εκεί, επίμονα και σταθερά, σαν απροκάλυπτη φωτογραφία μιας ιστορίας που εξελίσσεται μέσα από υπαινιγμούς. Ο Αγαμέμνονας δεν είχε χρόνο να σκεφτεί οτιδήποτε. Η ζωώδης ορμή επικράτησε του πολιτισμένου ανθρώπου κι εκείνος, την αγκάλιασε από πίσω κατεβάζοντας τα χέρια του χαμηλά, για ν' ακούσει έναν πνιχτό αναστεναγμό ικανοποίησης.

«Αιωνίως ναρκωμένος είσαι. Σήκω επιτέλους!» ακούστηκε στριγγιά κι επιτακτική η φωνή της Χριστίνας. «Έχουν ήδη σπάσει τα τηλέφωνα και σε ζητούν. Ξύπνα τώρα αμέσως!» συνέχισε ακάθεκτη, φυσώντας και ξεφυσώντας σαν εργάτης που ανεβάζει το βίντσι. Ήταν το πρωινό της 10ης Δεκεμβρίου 1985, μια μόλις μέρα μετά το τυχαίο συναπάντημα του Αγαμέμνονα με την Άννα, κι εκείνος είχε ήδη βρεθεί στα πρόθυρα μιας εντυπωσιακής ονείρωξης.


--------------------------------------------------------------------------------

Sperxhs


Έγινε μέλος: Sep 23, 2001
Μηνύματα: 1 Δημοσιεύτηκε: 2001-09-23 07:11
--------------------------------------------------------------------------------
Δεν είχε καλά - καλά προλάβει να φύγει απ' τη σκιά του ονείρου. Οι θωπείες ήταν ενύπνια απάτη, η στύση όμως παλλόταν πραγματική κι οξεία.
Όταν άρχισε να καταλαβαίνει πού βρίσκεται, σκοτείνιασε. Η μνήμη του διάτρητη. Ασταπιαία εικόνες της ζωής του ζωντάνεψαν: η έγγαμη υποταγή- διαρκής ήττα. Τότε που είπε το "νενικήκας με, πεθερούλα". Η εργασιοθεραπεία, ξημερώματα άϋπνος στο γραφείο, χρόνος χαμένος σαν άμμος από ανοιχτά δάχτυλα.
Η μνήμη του διάτρητη από τα σημεία μιας ασήμαντης ύπαρξης. Έτσι ένιωθε, ασήμαντος. Μια στύση ανεκπλήρωτη όλη η ζωή του. Συσσώρευε τις επιθυμίες του, θαρρούσε ότι τις εξόντωνε η γραβάτα του δικηγορικού καθωσπρεπισμού. Όμως λάθεψε. Η Άννα ήταν εκεί. Όχι στο όνειρο του, αλλά οστά και σάρκα. Στις τυχαίες πρωινές συναντήσεις. Στο περπάτημά της το αρχοντικό, στο άρωμα της το μαυλιστικό. Η Άννα, δώρο θεού για να ημερέψει τη μνήμη του. Τη μνήμη του τη διάτρητη σαν τη δαντέλα μια κιλότας.
Το πήρε απόφαση...

--------------------------------------------------------------------------------

Panselinos


Έγινε μέλος: Sep 26, 2001
Μηνύματα: 5 Δημοσιεύτηκε: 2001-09-26 05:59
--------------------------------------------------------------------------------
Λάθε βιώσας, έτσι δεν είχε πει ο Επίκουρος;

Ψέλλισε ο Λευκίδης στον δημοσογράφο και θεώρησε χρέος να επεξηγήσει : ζήσε απαρατήρητος.
Ήταν παράξενο αυτό το πρωινό στον Οίκο Ευγηρίας Happy End.

O βαθύπλουτος Λευκίδης , 96 ετών πλέον είχε από πολύ νωρίς αποσυρθεί με δικιά του θέληση εδώ , ακριβώς για να αποφύγει στο τέλος της ζωής του τυχόν συναντήσεις που θα του θύμιζαν τα περασμένα.
Από τα 75 , που ήταν όταν πέρασε για πρώτη φορά το κατώφλι του γηροκομείου, μέχρι σήμερα , πράγματι ουδείς τον είχε ενοχλήσει
.Περνούσε τις μέρες του σε απόλυτη έως και ηδονική ηρεμία, ποτίζοντας τα άνθη , ατενίζοντας τη θάλασσα απέναντι και , που και που θυμόνταν με απέραντη ευγνωμοσύνη τις γυναίκες που γνώρισε στη ζωή του.

Ακόμα κρατούσε ζωηρά στη μνήμη , αρώματα , αφή κάθε επιδερμίδας που χάιδεψε , τις γεύσεις από λατρεμένα αιδοία, του έρωτα τα δισκοπότηρα όπως τα έλεγε- τις ανάσες της κάθε Άννας , Ελένης , Μαρίας , Χλόης , Μιλένας , Μυρτώς , Ισμήνης , Άλκηστης , Νικολέτας
...
Κύριε Λευκίδη , υπήρξατε θρύλος στην εποχή σας. Διακεκριμένος νομικός , ακραίος ηδονιστής , χρηματοδότης οργανώσεων που κατηγορήθηκαν για τρομοκρατικές πράξεις , δηλωμένος άθεος και αφορισμένος τελικά ..μυθιστοριογράφος περιωπής με το αλησμόνητο ψευδώνυμο Νικήττας (από τις λέξεις Νίκη και ήττα!!)
Αποκτήσατε φανατικούς οπαδούς αλλά και ορκισμένους εχθρούς και μετά , ξαφνικά χαθήκατε! Εξαφανισθήκατε! Το ξέρετε καλά , πως χρόνια τώρα , πολλοί σας ψάχνουν και ακόμα πιο πολλά είναι τα σενάρια που προσπάθησαν να εξηγήσουν την εξαφάνισή σας! Σας παρακαλώ πολύ , μιλήστε μου ! Σας αναζητώ πολλά χρόνια , επένδυσα την καριέρα μου πάνω σας!



Πριν από χρόνια ο Λευκίδης θα είχε ξεσπάσει στο γνωστό του βροντερό γέλιο. Τώρα , αρκέσθηκε απλά σ ένα συγκρατημένο μάλλον πικρόγλυκο χαμόγελο . Πήρε και μια βαθιά ανάσα και είπε με εξαιρετικά καθαρή αλλά χαμηλή φωνή:

Πως είπατε το όνομα σας νεαρέ μου Κύριε;

-Χριστόφορος. Χριστόφορος Νικολάου κύριε Λευκίδη μου.

-Α! Ναι! Συγνώμη... η μνήμη πλέον φίλτατε είναι πολύ επιλεκτική ως ασθενής που είναι.

Κύριε Νικολάου. Θυμάστε το διπλό έγκλημα πάθους που συγκλόνισε την κοινή γνώμη το 1990; Τις δύο γυναίκες που βρέθηκαν δολοφονημένες, πνιγμένες σε μια μεγάλη μπανιέρα στην εγκαταλελειμμένη βίλα στην ορεινή Γορτυνία; Τις δύο γυναίκες που βρέθηκαν πνιγμένες μέσα σε ένα κοκτέιλ σαμπάνιας και δίπλα τους...
...και δίπλα τους εκείνο το απίστευτο , σπαρακτικό ερωτικό ποίημα, που έκανε πλούσιους τους επιτήδειους εκδότες που το άρπαξαν και το εξέδωσαν σε ειδικό φάκελο πολυτελείας στην επόμενη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου!
Ναι! Ναι! Το θυμάμαι καλά! Πετάχτηκε ο Χριστόφορος Νικολάου και, συμπλήρωσε : είχαν και slogan ! «Έρωτας ως το Τέρμα»


Θυμάστε λοιπόν κύριε, συνέχισε ο Λευκίδης πάντα ήρεμος , ότι ο δράστης δεν βρέθηκε ποτέ.
Ε! Λοιπόν! Τον έχετε μπροστά σας!


--------------------------------------------------------------------------------

Vlad


Έγινε μέλος: Sep 11, 2001
Μηνύματα: 12 Δημοσιεύτηκε: 2001-09-28 10:12
--------------------------------------------------------------------------------
O Νικολάου έκανε ότι έπεσε από τα σύννεφα, ενώ η είδηση ότι ο Λευκίδης ήταν ο αυτουργός του εγκλήματος τον άφηνε τόσο αδιάφορο όσο η φράση "τρομοκρατική επίθεση στις ΗΠΑ".
Ήξερε τα παντα για το Λευκίδη,πολύ πριν ο Λευκίδης "αποφασίσει" να πράξει. Είχε κατευθύνει σχεδόν κάθε επιλογή του και κάθε πράξη που συνδεόταν με αυτόν. Ας πουμε, την εμμονή του με το sex. Δηλαδή με το VI, το λατινικό έξι.
Ο Λευκίδης είχε ως τυχερό σύμβολο αυτό το νουμερο, μια ολοκληρη αυτοκρατορία είχε γιγαντωθεί υπό το συμβολο του ανοιχτού τριγώνου δίπλα στην κατακόρυφη γραμμή της αποσχισμένης πλευράς του που αυτονομήθηκε και στάθηκε δίπλα.
Αλλά και ο Νικολάου , ή μάλλον , αυτός που κρυβόταν κάτω από το Νικολάου, είχε κάτι παραπλήσιο ως έμβλημα. Και σαφέστατα την ίδια εμμονή με το sex. Κι όταν λέμε sex δεν εννοούμε το λατινικό 6.

-Τώρα βέβαια, θα μου πείτε, κύριε Νικολάου...
"Δεν μετάνιωσες βρε βρωμόγερε; Τι ψυχή θα παραδώσεις;" Ε, λοιπόν, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι ειμαι διατεθειμένος να παραδώσω ψυχή.
-Πώς έτσι;
-Δεν είμαι παρανοϊκός, κύριε Νικολάου. Μη με κοιτάτε με αυτό το βλέμμα... Πρέπει να ξέρετε ότι έχετε πέσει σε τρομερά ιδιαίτερη περίπτωση...

Ο Νικολάου σκέφτηκε ότι δεν έπρεπε να το παίζει τοσο υπερβολικά. Κινδύνευε να τον αντιληφθεί ο παμπόνηρος γέρος. ’λλωστε δεν ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν σε επαφή με ένα ον σαν αυτόν. Ηξερε πολύ καλά ότι ο Λευκίδης είχε μιλήσει κάμποσες φορές με άλλους από το είδος του. Και ίσως είχε αναπτύξει δυνατότητες αναγνώρισης τους...

-Ναι , η σχετική έρευνα που έχω κάνει σας περιλαμβάνει ακόμα και μαρτυρίες για συμμετοχή σας σε παραψυχολογικές δραστηριότητες...
-Ποτέ ομαδοποιημένα όμως! Δεν είμαι πρόβατο, ξέρετε. Η μόνη ομαδικότητα στην οποία πιστεύω ειναι η παρτούζα. Επομένως , τα στοιχεία που έχετε βρει μάλλον είναι ψευδή.
-Όχι, δεν βρήκα στοιχεία για συμμετοχή σας σε ομάδες λατρείας. Απλως, κάποιοι μου είπαν ότι έχετε κρατήσει κάποιες επαφές με... θέλω να πω...
-Ξέρω ποια στα είπε αυτά. Η Πονέτ. Με είδε και "πριν" και "μετά". Και είναι η μόνη που το ξέρει.
-Κύριε Λευκίδη. Η Πονέτ πέθανε απόψε τα ξημερώματα.

Ο Λευκίδης βουβάθηκε. Έκλεισε σφιχτά τα μάτια του, για μερικά δευτερόλεπτα άφατου πόνου. Από το ανοιχτό παράθυρο ακούστηκε το μπουμπουνητό μιας ετοιμόγεννης καταιγίδας.


--------------------------------------------------------------------------------

babu


Έγινε μέλος: Sep 29, 2001
Μηνύματα: 5 Δημοσιεύτηκε: 2001-09-29 05:48
--------------------------------------------------------------------------------
-"Αυτό ήταν λοιπόν. Μπήκαμε πλέον στην τελευταία πράξη του δράματος. Ήρθε η ώρα να ξετυλίξω την άκρη του νήματος, να πω όλη την ιστορία, από την αρχή ως το τέλος". Ο Λευκίδης με τα μάτια καρφωμένα στο κενό πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε.
"Όπως το βλέπω εγώ, και εν καιρώ πολλοί θα συμφωνήσουν μαζί μου, αυτό που διέπραξα δεν ήταν ένα ειδεχθές έγκλημα όπως ειπώθηκε τότε. Και εγώ δεν είμαι ένας στυγερός εγκληματίας αλλά ο δημιουργός μιας τραγωδίας που κατάφερε να συγκλονίσει το πανελλήνιο και να κάνει πολλές κυρίες του καλού κόσμου να αναρριγήσουν από τρόμο, ηδονή και φθόνο που δεν έλαχε σε αυτές να πρωταγωνιστήσουν στο μεγαλύτερο ερωτικό θρίλερ του αιώνα μας-μετά το Βασικό ένστικτο!-. Και πιστέψτε με , πέρασαν όλες από οντισιόν...
Καμιά τους όμως δεν μπορούσε να συγκριθεί με την γυναίκα που στοίχιωσε τα όνειρά μου, έδωσε πνοή στις φαντασιώσεις μου, αυτή που στράγγιξε με μια ρουφηξιά το μεδούλι της ύπαρξης του Άγη για να γεννηθεί απ΄τη φτυσιά της ο ... Νικκήτας.
Μετράγαμε έξι μήνες γνωριμίας όταν όρμηξε ένα πρωί στο γραφείο μου, και χωρίς λέξη με πήρε από το χέρι και μα οδήγησε στο σκοτεινό θάλαμο και από κει σε έναν κόσμο εκτυφλωτικών χρωμάτων, μεθυστικών αρωμάτων και αλλεπάλληλων χυσιών σπερμάτων.
Αυτή αγαπητέ μου ήταν η Άννα, η Άννα μου."
Ο Νικολάου στο άκουσμα αυτού του ονόματος ανακάθισε και κατέβαλε γενναίες προσπάθειες να μην αλλοιωθεί στο ελάχιστο η έκφραση του προσώπου του και διαφανεί η κρυμμένη ειρωνεία.

--------------------------------------------------------------------------------

musa


Έγινε μέλος: Sep 10, 2001
Μηνύματα: 2 Δημοσιεύτηκε: 2001-09-29 11:54
--------------------------------------------------------------------------------
-Δεν τον αντέχω άλλο σου λέω, τον σιχαίνομαι! Ό,τι πήραμε, πήραμε. Κανόνισε να τελειώνει αυτή η ιστορία. Αλλιώς θα τα ξεράσω όλα, τ' ακούς; Όλα!

Το χαστούκι ήταν δυνατό και αστραπιαίο. Την άφησε χωρίς ανάσα και με ένα ξάφνιασμα ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της.

-Πουτάνα! Βούλωσ' το κι άκου καλά. Η "ιστορία" της Πονέτ θα τελειώσει όταν θα το πω ΕΓΩ, κατάλαβες; Και μη με απειλείς εμένα, γιατί θα σε σκοτώσω. Θα σε σκοτώσω πουτάνα και θα στείλω τα κομματάκια σου στον πορνόγερο που γαμιέσαι!

Ο Χριστόφορος την κοιτούσε δολοφονικά. Σοκαρισμένη και τρομοκρατημένη, η Άννα έσκυψε το κεφάλι χωρίς να πει λέξη παραπάνω. Εδώ και τρία χρόνια, το σχέδιό τους (δλδ. το σχέδιο του Χριστόφορου) προχωρούσε κανονικά. Μέχρι τώρα του είχαν αποσπάσει πάνω από 300 εκατομμύρια σε κοσμήματα, δώρα μεγάλης αξίας, ένα διαμέρισμα, μετρητά στην τράπεζα και μόλις κυκλοφορούσε το τελευταίο μυθιστόρημα του "Νικήττα", o "πορνόγερος" της είχε υποσχεθεί καινούριο αυτοκίνητο. Τίτλος του μυθιστορήματος, "Πονέτ", το χαϊδευτικό της Άννας που είχε εμπνευστεί ο Λευκίδης, σε μια στιγμή κορυφαίου πάθους μαζί της.
Έτσι τη φώναζε από κείνη την ημέρα και μετά, Πονέτ...

Τουλάχιστον, έτσι διηγήθηκε αυτό το περιστατικό, ο παππούς Χριστόφορος στον εγγονό του...

- Κύριε Νικολάου, με ακούτε;

Η γέρικη, ραγισμένη φωνή του Λευκίδη, τον έκανε να τιναχτεί νευρικά.

Ήρεμα Χριστόφορε, αυτός δεν ξέρει τίποτα για σένα, είπε μέσα του. Μην προδοθείς μόνος σου σα μαλάκας.
- Με συγχωρείτε κύριε Λευκίδη, θυμήθηκα κάποια μου υποχρέωση. Συνεχίστε παρακαλώ, μισό λεπτάκι μόνο, ν' αλλάξω κασέτα.

-Μα φυσικά, αγαπητέ μου, μπορώ πια να περιμένω όσο χρειαστεί, απάντησε ο Λευκίδης αινιγματικά.

--------------------------------------------------------------------------------

Pandora_


Έγινε μέλος: Sep 29, 2001
Μηνύματα: 5 Δημοσιεύτηκε: 2001-09-30 09:44
--------------------------------------------------------------------------------
-Το μυθιστόρημα έχει γραφτεί εδώ και χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι
στην ηλικία μου δεν μπορώ πλεον να γράψω. Τις νύχτες που την
κοπανούσα από δω για δημιουργήσω τη συνέχεια του, η Πονέτ με
βασάνιζε. Κάποτε μου πέταξε στα μούτρα πως ο μόνος λόγος που με
ανέχεται, είναι γιατί της άλλαξα το πεπρωμένο στην προοπτική της
παράλληλης υπαρξής της. Η Πονέτ δεν μπορούσε πια να υπάρχει σαν
Άννα. Ερχόταν σαν ναρκωμανής σε στερητικό σύνδρομο ν' ακούσει τα
καινούργια κεφάλια στην συνέχεια που την αφορούσε. Μου τα ξέρασε
όλα. Και όταν λέω όλα κύριε Νικολάου, εννοώ και την αλήθεια που
σας αφορά. Για να μπορεί να παίρνει τη "δόση" της, τη συνέχεια
της μυθιστορηματικής της ύπαρξης, έπρεπε να πειστείτε πως το
σχεδιό σας προχωρούσε καλά. Ω, φτωχό μου παραδομένο ποντίκι στις
προκρούστειες ράγες της διαιρεσής του. Δεν τα κατάφερε να
τραβήξει τα άκρα του από πάνω σας. Κι έπρεπε γι' αυτό να πληρώνω
σε χρήματα και δώρα την βασανισμένη παράταση του
μυθιστορηματικού της προσώπου. Αυτή που επέστρεφε σε σας λοιπόν
δεν ήταν η Άννα. Δεν είχε κανένα νόημα να υπάρχει σαν τέτοια.
Δεν της έλεγε τίποτα το κέρδος αυτής της απάτης. Στη διάρκεια
των συναντησεών μας η Πονετ, έζησε όλες τις δυνατές συγκινήσεις
που γεννάει η φαντασία για το σώμα. Για ένα μεγάλο διάστημα το
σώμα της ήταν ο κύριος πρωταγωνιστής στη διαδικασία της
μεταμορφωσής της. Παρτούζες, λεσβιακό σεξ, σαδομαζωχιστικά
όργια, πόρτες μυστικές σε επιβλητικά κάστρα, υπόγεια και
σοφίτες, πηγάδια και ονειρόσκαλες. Σε κάθε νέα συνάντηση, μου
ζητούσε απεγνωσμένα το τέλος. Αδημονούσε για τη στιγμή της
μετάβασης, όπου η αφόρητα κορεσμένη σάρκα της δεν θά' χε άλλα
μυστικά να γνωρίσει. Της είχα τάξει πως μόνο τότε θα παρακολουθούσε
το θαύμα της θέωσής της.Δεν πρόλαβα. Το σώμα της διαλύθηκε.
-Πουστόγερε! Πορνόγερε!
-Πολύ σωστά αγαπητέ μου. Μα κοιτάτε. Το
μυθιστόρημα έχει πια τελειώσει. Και η Πονέτ, κατάφερε το μεγάλο
πέρασμα στην αθανασία ακριβώς τη στιγμή που η Άννα, παραδόθηκε
με τον τελευταίο οργασμικό της σπασμό στο θάνατο. Δεν ξέρω ποιος
πρόδοσε ποιον. Μα έχει τάχα κανένα νόημα να το ψάξει κανείς;
Είστε ο τελευταίος που έχει το δικαίωμα ν' αναρωτιέται.

--------------------------------------------------------------------------------

klouvitsa


Έγινε μέλος: Oct 04, 2001
Μηνύματα: 3 Δημοσιεύτηκε: 2001-10-04 13:57
--------------------------------------------------------------------------------
«Μάλιστα». Αυτό ήταν το μόνο που μπορούσε να πει πλέον ο Χριστόφορος. Ο γέρος τους είχε πάρει μυρωδιά. Το ζήτημα, όμως, ήταν πόσα είχε καταλάβει;
Το σχέδιο όταν ξεκίνησε ήταν, όπως όλα τα σχέδια οταν ξεκινάνε, απλό. Και οι συγκυρίες ιδανικές. Στην πορεία όμως κατέληξε, όπως όλα τα σχέδια καταλήγουν, πολύπλοκο. Και οι συγκυρίες συνεχώς επιδεινόνονταν
Η αρχική σύλληψη δε διέφερε σε τίποτα από την κλασική συνταγή του πιο συνηθισμένου νουάρ: ο κλασικός απογοητευμένος σαραντακάτι-άρης λεφτάς, η κλασική θεϊκή γκομενίτσα και ο εγκέφαλος που τα τρώει. Έτοιμο φαί στο πιάτο ο μπαρμπα-Άγης. Πιάτο που τάισε τρεις γενιές της δυναστείας Νικολάου:πατέρα, γιο και εγγονό.
Ο Χριστόφορος Νικολάου ο , είχε ήδη αποκομίσει μια γερή μπάζα από τον ερωτοχτυπημένο μεγαλοδικηγόρο όταν ξαφνικά χάθηκε ο κόσμος κάτω απ’ τα πόδια του: η Άννα εξαφανίστηκε. Η εξαφάνισή της θεωρήθηκε λιποταξία και ο Χριστόφορος Α εξαπέλυσε όλους τους δαίμονες της κολάσεως για να την βρουν και να την φέρουν πίσω. Όμως, η τύχη δεν ήταν με το μέρος του αυτή τη φορά. Η μαλακισμένη είχε πάει κι είχε πεθάνει.
Αυτή την κότα με τα χρυσά αυγά όμως δεν ήταν διατεθειμένος να την αφήσει τόσο εύκολα. Η Άννα έπρεπε να αντικατασταθεί. Αλλά πως; Ο Άγης δεν υπήρχε περίπτωση να κοιτάξει άλλη γκομενα, ειδικά απ' όταν έμαθε ότι η ακριβή του είχε αφήσει τα εξαιρετικά ευλίγιστα κοκαλάκια της κάτω απ' τα συντρίμια μιας νταλίκας στην εθνική. Η λύση ήταν μία: η Άννα έπρεπε να αναστηθεί.
Και τότε, με τη βοήθεια πλέον και του μονάκριβου γιόκα του Αίγισθου, αποφάσισε να μυήσει τον Άγη στα μυστικά μιας πανάρχαιας σέχτας που κατείχε το ελιξήριο της αθανασίας. Κι ο δόλιος ο μπάρμπας το χαψε.
Το σχέδιο είχε αρχίσει να περιπλέκεται χοντρά και το χρήμα του Άγη φυσικά δεν έφτανε για να καλύψει τα έξοδα της πλεκτάνης. Ήταν καιρός να το χοντρύνουν το παιχνίδι.
Ο κόσμος παρατηρούσε τον Λευκίδη να αλλάζει από τη μία μέρα στην άλλη. Το βλέμμα του που ήδη είχε θολώσει από το τρελό του πάθος για την Άννα, τώρα είχε κάτι ακόμα πιο φευγάτο...
Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει τί του συνέβαινε, ούτε καν ο αδερφός του ο Μενέλαος. Φυσικά όλοι ξέρανε την ιστορία με την Άννα, αλλά το κακό τώρα είχε παραγίνει. Και το τσουλί, εξάλλου, τα χε τινάξει, προς μεγάλη ικανοποίηση της νόμιμης κυρίας Λευκίδη, της Μίνας.


--------------------------------------------------------------------------------

alvanos


Έγινε μέλος: Sep 03, 2001
Μηνύματα: 14 Δημοσιεύτηκε: 2001-10-11 06:54
--------------------------------------------------------------------------------
H Μινα Λευκιδη.Οκευ την αγαπω σκεφτηκε ,εχουμε περασσει τοσα μαζι,αλλα δε θα κοψω το πουτσο μου απο τα σαραντα μου.Ακομα ζαλισμενος απο το κυλλοτακι και τα σφιχτα μπουτακια ,που στριφογυρνουσαν στο μυαλο του σαν ναχε σπασει τις μπιελλες απο φλιπερακι,μπηκε στο γραφειο και φωναξε τον ασκουμενο του.Το Γιωργο Πορφυρη...
-Ποιο ειναι ρε μαλακα το μουνακι που κατεβηκε στο δευτερο οροφο?και ετοιμασε τα σχετικα για το εφετειο γρηγορα....
Ο ασκουμενος τα ψιλοεχασε,χαμογελασε αδεξια,δηθεν με κατανοηση αναμικτη με συγκαταβαση και πηγε να βγαλει φωτοτυπιες τα σχετικα.
_τι λεω ,σκεφτηκε ,σε καποιον,παντρεμμενο απο τα 22 ,επαρχιωτη ,βλαχο και με γυναικα με μουστακι.Κι επιπλεον ,μελος του Πασοκ!
Οσο περιμενε τις φωτοτυπιες,μπηκε στη τουαλλετα να ριξει λιγο νερο στο μουτρο του..Δεν τραβαω μια μαλακια? σκεφτηκε..Και μετα πεισμωσε,ξαφνικα..Οχι ρε πουστη μου...αυτη τη φορα η Λινα δε θα τη γλυτωσει με μια μαλακια.Τη γκομενα θα τη γαμησω,οπως και ναχει.Να τραβαει αυτη μαλακια απο δω και μπρος..
Πηρε τα σχετικα ,που τουφερε ο ασκουμενος και προσεξε οτι φορουσε ασπρες καλτσες.....Θα τον απολυσω το μαλακα σκεφτηκε.
-Ακου,αν το μεσημερι δεν εχεις βρει ονομα διευθυνση,τηλεφωνο και οικογενειακη κατασταση της γκομενας του δευτερου,μην κανεις το κοπο αυριο.Βρες αλλο δικηγορικο γραφειο.
Πηρε τη τσαντα,και μπηκε στο ασσανσερ.

Στο δευτερο το ασσανσερ σταματησε και η Αννα μπηκε βιαστηκα.Τα ψιλοεχασε λιγο μολις τον ειδε,θυμηθηκε που σκονταψε και ντραπηκε λιγο γιατι ηταν σιγουρη οτι ο Λευκιδης ηξερε ηδη τι χρωμα κυλοττα φορουσε,αλλα αντισταθηκε στη συστολη και τον κυτταξε μισοειρωνικα ,σαλιωνοντας ελαφρα τα χειλη με τη γλωσσα.
Δεκα δευτερολεπτα ,σκεφτηκε αυτος.Κι υστερα..το ασσανσερ ειναι αυτοματο,η τωρα η ποτε!
Περιμενε να περασει το πρωτο οροφο και στον ημιοροφο,που δεν ειχε εξοδο,σηκωνοντας τη τσαντα του,δηθεν να βγαλει κατι,πατησε το κουμπι"ΔΙΑΚΟΠΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ"

--------------------------------------------------------------------------------

Vlad


Έγινε μέλος: Sep 11, 2001
Μηνύματα: 12 Δημοσιεύτηκε: 2001-10-11 08:53
--------------------------------------------------------------------------------
Tότε άκουσε τον ασκούμενο να ουρλιάζει από τον πέμπτο όροφο:
-Κύριε Λευκίδη, κύριε Λευκίδη , ξεχάσατε την γραβάτα που χρησιμοποιείτε στο Εφετείο! Έχετε φορέσει τη γραβάτα του Μονομελούς! Δεν θα σας αναγνωρίσει η πρόεδρος, της έχουμε πει ότι θα φοράτε αυτην με τις μπλε ρίγες, όχι την φούξια με τα τυρκουάζ πουά!
"Το Χριστό μου..." εβλασφήμισε ο κατα τ'αλλα άθεος δικηγόρος , αλλά δεν το βαλε κάτω. Η Άννα δεν ήταν σε αποσταση βολής, είχε ήδη αρχίσει να αφομοιωνει τη βολή. Αλλά ο ασκούμενος είχε σκυλιάσει και είχε κατέβει στον 3ο, για να έρθει σε οπτική επαφή με το αφεντικό , μιας και το ασανσέρ από τα γνωστα παμπάλαια ασανσέρ-κλουβια για στριπτιζεζ.
-Έλα, δώστην.
-Μα... εσείς έχετε εγκλωβιστεί.
-Δεν είναι τίποτα... θα φτιάξει.
-Μισό λεπτό να φωνάξω την πυροσβεστική.
-ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΠΑΣ ΠΟΥΘΕΝΑ.Και αυτή που φέρνεις δεν είναι η γραβάτα του Εφετείου, ειναι το στρινγκ μου.


--------------------------------------------------------------------------------

babu


Έγινε μέλος: Sep 29, 2001
Μηνύματα: 5 Δημοσιεύτηκε: 2001-10-12 09:18
--------------------------------------------------------------------------------
Ο Νικολάου εξερχόμενος από τον οίκο ευγηρίας, φουριόζος και χολωμένος όπως ήταν μετά την συνάντηση με τον Λευκίδη, δεν πρόσεξε την σκοτεινή φιγούρα που στεκόταν δεξιά της πύλης με την πλάτη στον τοίχο και είχε τα μάτια του τα κρυμένα πίσω από ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά καρφωμένα πάνω του. Δεν τον πρόσεξε ούτε όταν έμπαινε στην ασημένια τζάγκουαρ και έβαζε μπροστά την μηχανή για να εξαφανιστεί απ' το οπτικό πεδίο του σιωπηλού παρατηρητή του μέσα σε δευτερόλεπτα, αφήνοντας πίσω του ένα σύννεφο σκόνης.

Μερικές στιγμές αργότερα, η φιγούρα στεκόταν μπροστά στο δωμάτιο του Λευκίδη και χτυπούσε την πόρτα.

-Εμπρός! ακούστηκε η κουρασμένη φωνή του Λευκίδη.
Ο Λευκίδης έστρεψε το βλέμμα του στην πόρτα και όταν έκανε την εμφάνισή του ο καινούριος του επισκέπτης ένα μεγάλο ερωτηματικό αποτυπώθηκε στο πρόσωπό του.

-Κύριε Παπαπαύλου, τι θέλετε εσείς εδώ; Νομίζω πως σας είχα εκφράσει ρητώς την επιθυμία μου να γίνονται οι αναφορές σας τηλεφωνικώς. Η παρουσία σας εδώ είναι επικίνδυνη.
-Μην ανησυχείτε κ. Λευκίδη. Όπως σας έχω πει επανελημμένως έχετε να κάνετε με αυθεντίες του είδους. Πήρα όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις. Κανείς δεν με είδε να μπαίνω στο δωμάτιό σας. Κι αν πήρα την απόφαση να σας δω αυτοπροσώπως είναι γιατί αυτό που ανακάλυψα είναι τόσο συγκλονιστικό που φοβήθηκα πως δε θα γινόμουν πιστευτός αν δε σας έφερνα τις αποδείξεις που συγκεντρώσαμε εγώ και οι συνεργάτες μου. Κύριε Λευκίδη, όσο δύσκολο κι αν μου είναι θα σας αποκαλύψω ευθύς αμέσως το αποτέλεσμα των πολύμηνων ερευνών γύρω από το πρόσωπο του κ. Νικολάου. Επιτρέψτε μου μόνο να σας υπενθυμίσω πως έχετε να κάνετε με επαγγελματία ντετέκτιβ που σημαίνει πως ότι προκύπτει από τις έρευνες εμού και των συνεργατών μου είναι απολύτως έγκυρο, πέραν πάσης αμφιβολίας.

-Προχωρήστε κ. Παπαπαύλου.

-Κύριε Λευκίδη, ο άνθρωπος που όλα αυτά τα χρόνια εκμεταλλευόταν με τόσο αισχρό τρόπο τη διάνοιά σας και κατάφερε να σας αποσπάσει υπέρογκα ποσά και απειλεί αυτή τη στιγμή την ίδια σας την ύπαρξη, ο άνθρωπος αυτός κ. Λευκίδη ....είναι γιος σας!

--------------------------------------------------------------------------------

g5567


Έγινε μέλος: Sep 30, 2001
Μηνύματα: 3 Δημοσιεύτηκε: 2001-11-14 08:34
--------------------------------------------------------------------------------
Φυσικα δεν ηταν γιος του ο Νικολαου. Ο Λευκιδης δεν μπορουσε να κανει παιδια: γι αυτο κι εκανε μονο σεξ.Σκετο.Καποια στιγμη δεν μπορουσε να κανει ουτε σεξ: γι αυτο κι ερωτευτηκε.Την Αννα εν προκειμενω.
Ερωτεύτηκε ατελεσφόρως, - και πώς αλλιως δλδ-, γι αυτό κι έγινε συγγραφέας.Εντελώς κορόιδο δεν εγινε ομως ποτέ. Ετσι κατάλαβε αμέσως οτι ο έμπιστος ντεντεκτιβ δεν ηταν και τοσο έμπιστος.Του Λευκιδη δεν του αρεσε να τον εξαπατούν.Οταν αυτο συνεβαινε ηταν γιατι αυτος το επετρεπε. Και το ειχε επιτρεψει μονο στην Αννα.
Στην ηλικια του δεν ειχε καιρο για εξηγησεις και για πολλα λογια.Δεν απαντησε καν στον Παπαυλοπουλο. Του εγνεψε να σκυψει προς το μερος του . Ο Παπαυλοπουλος ορθιος και ο Λευκιδης καθισμενος στην τροχηλατη αναπηρικη. Ο Παπαυλοπουλος εσκυψε, ο Λευκιδης με μια ηρεμη, σχεδον πατρικη, χειρονομια τον επιασε απο τον σβερκο με το αριστερο χερι και πλησιασε το στομα του στο αυτι του σαν να θελε να του ψιθυρισει κατι.Φυσικα δεν του ψιθυρισε τιποτα . Γιατι να χασει τα λογια του για καποιον που στο επομενο δευτερολεπτο επεφτε νεκρος απο "το χτυπημα του κουνελιου"? Ο ιδιος ο Παπαυλοπουλος δεν προλαβε να βγαλει κιχ, ποσο μαλλον να καταλαβει τι του συνεβη. Ετσι σιωπηλα κι αναιμακτα τελειωσε ο βίος του παπαυλοπουλου , οπως σιωπηλα κι αναιμακτα ειχε κυλησει.

g5567


Έγινε μέλος: Sep 30, 2001
Μηνύματα: 3 Δημοσιεύτηκε: 2001-11-14 23:00
--------------------------------------------------------------------------------
"Λεπτομερειες. Παντού λεπτομερειες. Εκτίθενται και μας εκθέτουν" μονολόγησε κουρασμενα ο Λευκιδης κοιτώντας την λεπτομέρεια του πτώματος του Παπαυλοπουλου.
Τηλεφώνησε στον Ντένις Αρδιάνογλου, αρμένη και ταριχευτη-προμηθευτη ιατρικων σχολων. Γνωριμία του Λευκίδη απο τον καιρο που ο τελευταιος εκανε σαφαρι και ταριχευε τα θηραματα του.
Τωρα υπο το γυαλινο βλεμμα ενος ασωματου πανθηρα που κρεμοταν αιώνιος και άφθαρτος στον απεναντι τοιχο ο Λευκιδης μιλουσε με τον Αρδιανογλου.
Τακτοποιησε την λεπτομέρεια σε τρια λεπτα. Ο Αρδιανογλου ερχοταν με δυο αλβανους , θα επαιρναν το πτωμα.Σε εικοσι μερες και μετα απο ενα ξεκουραστο ταξιδι παρεα με κατεψυγμενους ξιφιες ο Παπαυλοπουλος θα κατεληγε στο αιθουσα ανατομιας της νεοσυστατης Ιατρικης Σχολης της Γουαδελουπης.Οι φοιτητες θα χαιρονταν το αποκτημα τους:ανδρας λευκος, υγιης πλην νεκρος, σαραντα τριων ετων, φρεσκος (σχετικα) και, κυρίως, αρτιμελής.Ο εσωτερικος κοσμος του Παπαυλοπουλου εμελλε να αποκαλυφθει με την βοηθεια του νυστεριου σην μακρινη Γουαδελουπη, σε δωδεκα μαθηματα ανατομιας.
Ετσι κι εγινε. Ο Αρδιανογλου ηρθε με τους δυο αλβανους και παρελαβε τον Παπαυλοπουλο.
Δεν ανταλλαξαν κουβεντα.Η μονη συναλλαγη μεταξυ των δυο ανδρων ηταν μια επιταγη υψους δεκα εκατομμυριων.Την εδωσε ο Λευκιδης στον Αρδιανογλου . "Τελικα ηταν μια φθηνη λεπτομερεια" σκεφθηκε ο Λευκιδης.
"Σεξ, να μια ακριβη λεπτομερεια" ξανασκεφθηκε ο Λευκιδης.
Υστερα έπαψε να σκεφτεται ή, κι αν συνέχισε, δεν σταθηκε δυνατο, αγαπητέ αναγνωστη, να διαβάσουμε τις σκεψεις του δεδομένου ότι αυτή την ωρα περνα η ξανθια που μενει απεναντι και προτιμώ να διαβάσω το βαδισμα της παρά το φαλακρό γέρικο κεφάλι του Λευκιδη.
Αλλωστε ο Λευκιδης δεν θα φυγει, αγαπητε αναγνωστη, ενω η απεναντι ξανθια σε τρια λεπτα θα 'χει γινει καπνος.


[ Αυτό το μήνυμα γράφτηκε από τον: g5567 στις 2001-11-14 23:06 ]

[ Αυτό το μήνυμα γράφτηκε από τον: g5567 στις 2001-11-15 00:58 ]

--------------------------------------------------------------------------------

LoraMars


Έγινε μέλος: Sep 29, 2001
Μηνύματα: 3 Δημοσιεύτηκε: 2001-11-15 20:02
--------------------------------------------------------------------------------
"..σε τρια λεπτα θα ειναι εδω η Πυροσβεστικη"
φωναξε εξω απο το ασσανσερ ο νεαρος ασκουμενος.
"σε τρια λεπτα θα γινει ο ταφος σου" βλαστημησε μεσα απο τα δοντια του ο Λευκιδης, κουμπωνοντας βιαστικα το παντελονι του.
Η Αννα καθισμενη στο πατωμα του ασσανσερ, αναμεσα στις σκορπιες δικογραφιες, τον κοιταξε χαμογελωντας. "Χαλαλι τα λεφτα που εσκασα στον Αερακη για τα μαυρα εσωρουχα" σκεφτηκε.
Δεν ειχε περασει πολλη ωρα απο τοτε που πατησε το κουμπι της στασης ο Λευκιδης...κι οι φωνες του ασκουμενου μαζεψαν τον θυρωρο, τον καφεντζη και τον μεσιτη του 3ου, εξω απο την πορτα του ασσανσερ στον ημιοροφο.
Ο Λευκιδης ομως ηταν αποφασισμενος. Και το βλεμμα της Αννας που εσκυψε να πιασει τα χαρτια που επεφταν απο την τσαντα του, του μηνυσε πολλα.
"Ας ελπισουμε να αργησει η Πυροσβεστικη" ευχηθηκε μεσα του καθως την πλησιαζε "κι οσο για τον ασκουμενο θα τον πνιξω με την μπλε-ριγε γραβατα μου"..


--------------------------------------------------------------------------------

Pandora_


Έγινε μέλος: Sep 29, 2001
Μηνύματα: 5 Δημοσιεύτηκε: 2001-11-16 07:54
--------------------------------------------------------------------------------
Αυτό που μάλλον έχει τη μεγαλύτερη σημασία για έναν άνθρωπο στην ηλικία του Λευκίδη, δεν είναι οι υποθέσεις του έξω κόσμου, ούτε καν αυτές που τον εμπλέκουν στα σχέδια των μηχανορράφων που δεν εννοούν να τον ξεχάσουν.
Ο άνθρωπος κάνει το ταξίδι του στο χρόνο ανακαλώντας μνήμες, αισθήματα, απολαύσεις κι απογοητεύσεις, με την αγωνία του όντος που ψάχνει τη μεταφυσική του αλήθεια και την επανατοποθετησή του στην συμπαντική τάξη, ένα βήμα πριν από το θάνατο.
Τι ήθελε λοιπόν ο ηλίθιος να πάει να διακόψει αυτή την αναδρομή; Τι ήθελε να τον σταματήσει από την προσπάθεια αυτής της μνημονικής ανασυγκρότησης, που είχε και για στόχο την αυτοεπιβεβαίωση σε σχέση την ακεραιότητα της διανοητικής του κατάστασης; Και διάλεξε ο Παπαραυλόπουλος και τη στιγμή που τόσο τελετουργικά η σκέψη του Λευκίδη προετοίμασε, προκειμένου να αναβιώσει εξ ολοκλήρου την ένταση από την συγκλονιστική γνωριμία του με την Άννα! Και να του έλεγε και τίποτα αποκαλυπτικό πάει στο διάολο. Αλλά δεν είχε ο άχρηστος καταφέρει ούτε το πιστοποιητικό για τη λύση της υιοθεσίας του Νικολάου ν' ανακαλύψει. Τότε που τον είχε στριμώξει η Άννα να τον ορίσει διάδοχό του τον κερατά, για να τον ηρεμίσουν από τις κρίσεις που κατά καιρούς ξέσπαγε πάνω στα εύθραυστα κόκκαλά της. Και μετά, όταν αυτός εξακολουθούσε να προβάλει τις παράλογες απαιτήσεις του και στους δύο, είχαν αποφασίσει να τον καθαρίσουν, αλλά πριν να τακτοποιήσουν το θέμα της υιοθεσίας, για να μη βρεθεί κανας μούλος στα καλά του καθουμένου με κληρονομιά εξασφαλισμένη από τον εκβιαστή πατέρα του.
Τώρα να μου πεις, και γιατί όχι το παιδάκι; Απ' όλους αυτούς τους σάπιους, ποιος θα άξιζε περισσότερο να οφεληθεί από την τραγανισμένη περιουσία του Λευκίδη; Το παιδάκι εντάξει. Μα θα ήταν σπέρμα του Νικολάου. Και υπό την έννοιαν αυτή, καθόλου αθώο για την διαιώνιση του κακού στον κόσμο. Το θυμάται λοιπόν κανείς ή δεν το θυμάται το "χτύπημα του κουνελιού;" Κι άντε τώρα να κάτσει να θυμηθεί ο Λευκίδης πότε και σε ποιον το εφάρμοσε για πρώτη φορά. Σίγουρα αυτή δεν ήταν ή Άννα. Την Άννα του την έφαγαν, πριν αυτός να προλάβει να προχωρήσει μαζί της το σχεδιό του. Ο καθυστερημένος εκείνος που την πέτυχε μισότρελη στο δρόμο, μετά τη θεαματική της αποχώρηση από το διαλυμένο διαμέρισμα, τη νύχτα που ο Λευκίδης της ζήτησε να κάνει το πιο αηδιαστικό πράγμα που θα άντεχε να κάνει άνθρωπος. Ε, είχε κι αυτή τα όριά της. Όλοι τα έχουμε. Γι' αυτό ανακαλύφθηκε και ο γόρδιος δεσμός. Γι' αυτό και το μυθιστορημά του έπρεπε να τον μιμηθεί. Ακόμα κι άν η σπάθα, έμελλε να μετατραπεί στις εφιαλτικές ρόδες μιας φαλλοκατευθυνόμενης νταλίκας. Όσο για το "χτύπημα του κουνελιού", δε μπόρεσε ακόμα να θυμηθεί πότε απέκτησε αυτή τη γνώση. Μα αν δεν βρεθεί κανένας άλλος Παπαυλόπουλος να του διακόψει με τη βλακεία του τη σειρά των γεγονότων, αισθάνεται έντονα, πως η στιγμή αυτή πλησιάζει.

--------------------------------------------------------------------------------

k-


Έγινε μέλος: Nov 16, 2001
Μηνύματα: 1 Δημοσιεύτηκε: 2001-11-16 19:11
--------------------------------------------------------------------------------
Ο Ντένις Αρδιάνογλου - ταριχευτής έμπειρος ναι, και έμπορος ναι- δεν ήξερε τι να κάνει, δυο πράγματα που βρέθηκαν στις στέπες του λευκού, αρτιμελούς πτώματος, που ήδη ταξίδευε για Γουαδελούπη. Δυο ταυτότητες του ίδιου προσώπου, που στη μια αναγράφονταν Παπαυλόπουλος και στην Παπαπαύλου και κάτι ιδιόχειρες σημειώσεις σε λευκά χαρτάκια που έγραφαν:
"ΑΝΘΡΩΠΟΣ Α' (Αγαμέμνονας Λευκίδης, ετών 96)
ΑΝΘΡΩΠΟΣ Β' (Αγαμέμνονας Λευκίδης, ετών 47)
Εχουν αδυναμία και οι δυο στα μαύρα γυναικεία εσώρουχα οι ριγέ γραβάτες και έχουν μια εμμονή σε νεαρές γυναίκες με το όνομα ΑΝΝΑ. Πάσχουν και οι δυο από μια ιδιότυπη αναπόληση. Ο Α' είναι πατέρας του Β'. Ο Β', μεγαλοδικηγόρος, συγγραφέας κι αυτός, μισεί τον Α' (ουτε καν ένα κατάδικό του όνομα δεν του έδωσε), θέλει να βάλει στο χέρι την περιουσία του πατέρα του, διότι αυτός δε λέει να πεθάνει, ώστε να καταφέρει μια ώρα γρηγορότερα να κάμει πραγματικότητα, το όνειρο της ζωής του: να θέσει υποψηφιότητα στις προσεχείς εκλογές ως βουλευτής του ευρύτερου κεντροδεξιού χώρου."
"Σήμερα Εχει, Αύριο δεν Εχει", σκέφτηκε ο Αρδιάνογλου και τα ριξε στην τσέπη του.

Ενώ στο ημιφωτισμένο σαλόνι του αστικού του σπιτιο, ο Λευκίδης καθισμένος στην δερμάτινη πολυθρόνα του, μπροστά στο αναμμένο τζάκι, φιλοσοφεί κρατώντας στα πόδια του, ανοιχτό ένα βιβλίο με τίτλο "Λένε πως οι Φτωχοί Δεν Εχουνε Ψυχή" ή (για Μια Μεταθάνατον Ζωή Ζούμε), τον διακόπτει ένα κουδούνισμα τηλεφώνου και η στριγγή φωνή της αλλοδαπής οικιακής βοηθού "κύριο Λευκίντη, νοίκο ευγκηρίας, επείγκον λέει".
Ο Λευκίδης πιάνει το ακουστικό, μουρμουρίζοντας με βαθειά θυμωμένη φωνή "μπλάντυ φορηνερ"
"Ναι; Εγώ... πώς;... εμένα;... εφτασα...."




--------------------------------------------------------------------------------

psychocat


Έγινε μέλος: Nov 18, 2001
Μηνύματα: 2 Δημοσιεύτηκε: 2001-11-18 07:59
--------------------------------------------------------------------------------
Η αδρεναλινη ειχε φτασει σε απιστευτα υψη..ειχε μια εξαψη..που αγγιζε τα ορια της καβλας..ο βρωμογερος νεκρος..επιτελους..
Στον οικο ευγηριας..η σοβαρη διευθυντρια με τον κωτσο και το γκριζο ταγιερ..τα γυαλια απο ταρταρουγα..σαν τη Νανα Μουσχουρη..στο πεφτει η βροχη..τον εμπασε γρηγορα στα αδυτα του μουχλιασμενου της γραφειου..
Προσεφερε πουρο και κονιακ..τον κοιταξε πανω απο τα γυαλια..με ενα βλεμμα αδιευκρινιστο..απειλητικο..εβαλε το δαχτυλο στο δικο της ποτηρι..αργα..αισθησιακα..εγλειψε το δαχτυλο..κι ελυσε τα μαλλια..εσκυψε μπροστα..εγειρε πισω και σταυρωσε τις γαμπες..αφηνοντας να φανουν οι δαντελενιες καλτσες..που στερεωνονταν με μωβ ζαρτιερες..
"Ενδιαφερουσα χρωματικη επιλογη" σκεφτηκε και ορμησε να την φιλησει..Την σηκωσε στα χερια του..την ξαπλωσε στο γραφειο..εσειρε τα χειλια του πανω στις δαντελενιες καλτσες..δαγκωσε τις μωβ ζαρτιερες..τα χερια του εψαχναν το κορμι της..τραβουσαν τις σκληρες της ρογες..την ακουγε να βογγα απο ηδονη και πονο μαζι..Εσερνε τα χερια της στην πλατη του..χαραζε μονοπατια απο αιμα με τα νυχια της..
Και ξαφνικα..εκεινη τον εσπρωξε μακρυα.. "Δεν καταλαβατε..δεν παιζεται ετσι το παιχνιδι..Να προσεχετε..ποτε κανεις δεν ξερει τι του επιφυλλασσει μια διευθυντρια οικου ευγηριας..θα σας παρακολουθω"..Μετα γελασε γουργουριστα..σαν γατα που εχει πιασει το ποντικι..που το βασανιζει πριν το σκοτωσει..και το κατασπαραξει..και τιναξε το κεφαλι πισω..
"Γιατι γελατε;" της ειπε. "Για να ανησυχειτε" απαντησε..

--------------------------------------------------------------------------------

Jago


Έγινε μέλος: Sep 09, 2001
Μηνύματα: 7 Δημοσιεύτηκε: 2001-12-16 06:09
--------------------------------------------------------------------------------
Η διευθύντρια - Νανά Μ


  Προφίλ Lukas   Ιστοσελίδα Lukas   Απάντηση
Jago





Μηνύματα: 290
Στάλθηκε: 26-01-2004 (22:46)   
Η Αυρηλία είπε: Οι δύο αρχικές παράγραφοι δεν είναι δικές μου, αλλά προέρχονται από ένα αρκετά γνωστό λογοτεχνικό έργο που θα αποκαλύψω στο τέλος.

Έχουν περάσει δύο χρόνια από την οριστική φωσκολική ταφόπλακα που έριξα κι ακόμη δεν μας αποκάλυψε η αντμινιστρατόρισσα, από ποιο αρκετά γνωστό έργο δανείστηκε την αφετηρία της συνεργαστικής ιστορίας μας...


  Προφίλ Jago   Email Jago   Απάντηση
Aurelia





Μηνύματα: 151
Στάλθηκε: 31-01-2004 (08:27)   
Σήμερα λοιπόν Ιάγο συμπληρώνονται 22 μήνες από την αρχή αυτής της απόπειρας, ή δύο χρόνια παρά δύο μήνες αν προτιμάς.
Βλέποντας ότι πράγματι η ταφόπλακα έχει πέσει, αποκαλύπτω την πατρότητα της εισαγωγής.
Το γέλιο στο σκοτάδι, Vladimir Nabokov. Το αρχικό ρώσικο κείμενο αυτού του μυθιστορήματος πρωτοδημοσιεύτηκε στο Παρίσι με τον τίτλο Camera Obscura το 1933. Η διασκευή στα αγγλικά από τον ίδιο το συγγραφέα, με τον τίτλο Laughter in the Dark, δημοσιεύτηκε στις ΗΠΑ το 1938. Οι δύο πρώτες παράγραφοι που χρησιμοποίησα προέρχονται από την ελληνική μετάφραση του Ανδρέα Αποστολίδη, εκδ. Άγρα. Άλλαξα το όνομα Αλμπίνους με το Λευκίδης, και το "Βερολίνο της Γερμανίας" με την Αθήνα.
Ξαναδιαβάζοντας τα όσα γράφτηκαν σκέφτομαι πως ο Βλάντιμιρ με σιχτιρίζει απ' τον τάφο του που χρησιμοποίησα την εισαγωγή ενός απ' τα πλέον γοητευτικά του βιβλία, για ένα πείραμα που κάθε άλλο παρά επιτυχές αποδείχθηκε.
Από την άλλη, σκέφτομαι τα όσα πέρασε η Λολίτα του, τα πόσα έχασε και τα πόσα κέρδισε η παγκόσμια λογοτεχνία από τις θεμιτές κι αθέμιτες ερμηνείες και χρήσεις της. Και ελπίζω να με συγχωρέσει με τη βοήθεια του λεπτότατου και ενίοτε βιτριολικού του χιούμορ.

Και εις άλλα με απορία.


  Προφίλ Aurelia   Ιστοσελίδα Aurelia   Απάντηση
Vlad





Μηνύματα: 28
Στάλθηκε: 31-01-2004 (14:24)   
Μια χαρά επιτυχές ήταν το πείραμα, αφού έδωσε πεδίο σε μερικούς να βγάλουν τα εσώψυχά τους σε πλαίσια group therapy και να αφήσουν τους εσωτερικούς μονολόγους του πρωτοσέλιδου.
Γέλασα πάρα πολύ ξαναδιαβάζοντας όλο αυτό και βλέποντας πόσο ανάγλυφα έχει περάσει η προσωπικότητα καθενός από εμάς εκείνη τη δεδομένη περίοδο.
Ο μόνος που θα ήταν δυσαρεστημένος θα ήταν ένας εκδότης που θα μας είχε καλέσει για να του φτιάξουμε το "Παιχνίδι των 14ων", αυτές τις εμπορικές μαλακίες που κάνουν οι "μου λέει πως είναι και πάω να τρελαθώ άνθρωπος του πνεύματος και όχι αφεντικό". Καλά να πάθει! Σιγά μην πλήρωνα ψυχαναλυτή.


  Προφίλ Vlad   Ιστοσελίδα Vlad   Απάντηση
Jago





Μηνύματα: 290
Στάλθηκε: 01-02-2004 (00:07)   
Συνυπογράφω απόλυτα την άνωθεν παρέμβαση του Βλάδιου, μας αδικείς λίγο Αυρηλία. Πιστεύω πως ο Βλαδίμηρος (όχι ο έτερος φίλτατος συνΙστρουργός, αλλά ο αυθέντης της Λολίτος) θα απολάμβανε από τον τάφο του όλο αυτό το γαϊτανάκι των παλινωδιών της ποιητικής ιδέας μεθερμηνευόμενης στο ντύμα μιας politically correct νουβέλας για τα επίκαιρα ήθη της Αμερικής - και της κάθε Αμερικής. Πάρτε την Λολίτα και όπως την διαβάζετε, σκεφτείτε εσείς πως ΑΛΗΘΙΝΑ θα θέλατε να είχε γραφτεί. Το αποτυχημένο πείραμα που μας καταλογίζει η Αυρηλία, απλώς ξεπέρασε τις προδιαγραφές και το ήθος που ευελπιστούσε η δημιουργός του παιχνιδιού. Γι αυτό στήθηκε αμήχανη. Δεν μας κατανόησε επειδή δεν παραδέχεται, μάλλον, πως ΕΜΕΙΣ ΞΑΝΑΓΡΑΨΑΜΕ ΤΟΝ ΝΑΜΠΟΚΩΦ.

Ολέ.


  Προφίλ Jago   Email Jago   Απάντηση
Aurelia





Μηνύματα: 151
Στάλθηκε: 03-02-2004 (10:03)   
Βλαντ φροντίζετε να μας υπενθυμίζετε συχνά ότι αξιοποιείτε το διαδίκτυο κυρίως ως χώρο αναψυχής, ατομικής ή ομαδικής θεραπείας, ή στην καλύτερη περίπτωση ως χώρο για κριτικές αναγνώσεις των υπό επεξεργασία έργων σας. Δε διαφωνώ με τις ως άνω χρήσεις, δεν αισθάνομαι όμως και υποχρεωμένη να τις ενστερνιστώ.
Ιάγο διαφωνώ με διάφορα σημεία της επιχειρηματολογίας σας. Η Λολίτα κατ΄εμέ είναι γραμμένη ακριβώς όπως θα έπρεπε να έχει γραφτεί. Η παρωδία της παρωδίας στην οποία ανάγετε το προκείμενο πείραμα θεωρώ ότι είναι αν μη τι άλλο ευφημισμός για μια συρραφή παραγράφων στις οποίες έκαστος γράφων φρόντιζε απλώς να είναι όσο πιο άσχετος γινόταν με το σώμα του κειμένου που υπήρχε ήδη. Το γκροτέσκο του γκροτέσκου δεν μπορεί να ονομαστεί παρά επιθεώρηση αισθητικής Πάντζα. Θα συμφωνήσω ότι το αποτέλεσμα ξεπέρασε (μακράν) τις προδιαγραφές που είχα θέσει και για του λόγου το αληθές αντιγράφω έναν από τους κανόνες που είχα θέσει: "Έστησα αυτό το παιχνίδι έτσι όπως το φαντάζομαι εγώ. Αν σας αρέσει πιάστε καφέ και πληκτρολόγιο, αν όχι στήστε ένα άλλο με τους δικούς σας όρους παραπλεύρως". Δικαίωμα.
Όσο για τη φράση "εμείς ξαναγράψαμε τον Ναμπόκωφ" και μάλιστα με εκτυφλωτικά κεφαλαία, θα συνιστούσα απλώς να προσπαθήσετε να διακρίνετε τον ορισμό του ελευθεριακού από εκείνον του ελευθεριάζοντα.


  Προφίλ Aurelia   Ιστοσελίδα Aurelia   Απάντηση
  
Κλείδωμα Θέματος Μετακίνηση Θέματος Διαγραφή Θέματος

 

Αγγελιαφόρος

Τα παρακάτω μέλη βρίσκονται αυτή τη στιγμή στον Ίστρο. Μπορείτε να τους στείλετε μήνυμα κάνοντας κλικ επάνω στο όνομά τους. Το μήνυμα παραλαμβάνεται άμεσα


Αρχική σελίδα - Στατιστικά - 20 με Ίστρο - Λίστα μελών - Αναζήτηση - Επικοινωνία - Συστήστε τον Ίστρο | Ίστρος ο 1ος | Ίστρος ο 2ος

Μπορείτε να στείλετε mail στη διεύθυνση webmaster@flytoistros.com



Web Design: Granma


Ο 'Ιστρος δεν δημοσιεύει κείμενα με άμεσο ή έμμεσο προπαγανδιστικό, υβριστικό, ρατσιστικό ή προσηλυτιστικό περιεχόμενο.
Αν θέλετε να αντιγράψετε μέρος του site κάντε το άφοβα αρκεί να αναφέρετε την πηγή.
Για να αντιγράψετε όμως έργα τα οποία ανήκουν σε κάποιο δημιουργό παρακαλώ ρωτήστε πρώτα τον ίδιο.

Copyleft 2001 Istros

This site has been created with PHP-Nuke